Θεωρία χεθκσθχερ- Ohlin της χρηματοδότησης παράγοντα

Η θεωρία χεθκσθχερ- Ohlin δηλώνει ότι οι διεθνείς και διαπεριφερειακές διαφορές στις δαπάνες παραγωγής εμφανίζονται λόγω των διαφορών στον ανεφοδιασμό των παραγόντων παραγωγής:

Τα προϊόντα που απαιτούν για την παραγωγή τους πολύς [ άφθονοι παράγοντες της παραγωγής ] και λίγα [ λιγοστοί παράγοντες ] εξάγονται σε αντάλλαγμα των αγαθών που απαιτούν τους παράγοντες στις αντίθετες αναλογίες. Κατά συνέπεια έμμεσα, οι παράγοντες στον άφθονο ανεφοδιασμό εξάγονται και οι παράγοντες στον παραγγειακό ανεφοδιασμό εισάγονται (Ohlin, 1933).

Αυτές οι απλές δηλώσεις οδηγούν σε ένα σημαντικό συμπέρασμα: κάτω από την ελευθεροποίηση των συναλλαγών, οι χώρες εξάγουν τα προϊόντα που χρησιμοποιούν τους λιγοστούς παράγοντές τους εντατικά και τις εισαγωγές τα προϊόντα χρησιμοποιώντας τους λιγοστούς παράγοντές τους εντατικά.

Μια χώρα είναι εργασία-άφθονη εάν έχει ένα υψηλότερο δελτίο τροφίμων της εργασίας σε άλλους παράγοντες από ο υπόλοιπος κόσμος. Ένα προϊόν είναι εργασία-ένταση εάν οι δαπάνες εργασίας είναι ένα μεγαλύτερο μερίδιο της αξίας της από είναι σημαντικός άλλων προϊόντων.

Εκείνα τα αγαθά που απαιτούν ένα μεγάλο ποσό του άφθονου - και έτσι λιγότερος δαπανηρός - παράγοντα θα έχουν τις χαμηλότερες δαπάνες παραγωγής, που επιτρέπουν σε τους για να πωληθούν για λιγότερους στις διεθνείς αγορές.

Παραδείγματος χάριν, η Ινδία, που σχετικά καλά χρηματοδοτείται με την εργασία έναντι στην Ελβετία, οφείλει να επικεντρωθεί στην παραγωγή των εργασία-εντατικών αγαθών Η Ελβετία με σχετικά περισσότερο κεφάλαιο από την εργασία, πρέπει να ειδικευτεί στα υψηλής έντασης κεφαλαίου προϊόντα.

Η θεωρία χεθκσθχερ- Ohlin εξηγεί μερικά εμπορικά σχέδια αρκετά καλά, αλλά οι πρόσφατες τάσεις υπαινίσσονται ότι οι βιομηχανικές χώρες γίνονται πιό παρόμοιες στις χρηματοδοτήσεις τους, που προτείνουν ότι αυτή η θεωρία, που υπογραμμίζει τις διεθνείς αντιθέσεις στις χρηματοδοτήσεις, μπορεί αργά να γίνει λιγότερο σχετική.