Τα κίνητρα για την ξένη παραγωγή

Η ξένη επένδυσή μου διαιρείται σε δύο συστατικά: επένδυση χαρτοφυλακίων, που είναι η αγορά των αποθεμάτων και των δεσμών απλώς με σκοπό τη λήψη μιας επιστροφής στα κεφάλαια που επενδύονται, και άμεση επένδυση, από τις οποίες οι επενδυτές συμμετέχουν στη διαχείριση της εταιρίας εκτός από τη λήψη μιας επιστροφής στα χρήματά τους. Η άμεση επένδυση είναι διαφορετικά παρακινημένη από είναι επένδυση χαρτοφυλακίων.

Μια ξένη επένδυση αντιμετωπίζεται όπως άμεση εάν η οντότητα επένδυσης έχει ένα οικονομικό συμφέρον δικαιοσύνης για μια ξένη επιχείρηση επαρκή για να της δώσει κάποια έλεγχο ή επιρροή πέρα από τη λήψη απόφασης των τελευταίων. Η επένδυση χαρτοφυλακίων είναι μια έκφραση της πίστης στην υπάρχουσες οργάνωση και τη διαχείριση της επιχείρησης, και αναλαμβάνεται για να κερδίσει τα κέρδη ή για να κερδίσει την κύρια εκτίμηση.

Η επένδυση χαρτοφυλακίων θεωρείται για να περιλάβει την ενεργητική διαχείριση ενώ η άμεση επένδυση θεωρείται για να περιλάβει την ενεργό διαχείριση.

Μπορεί να προσδιοριστεί τέσσερις τύπους ξένων παραγωγών (άμεση επένδυση) που αναλαμβάνονται από την πολυεθνική εταιρία:

1. Αναζητητές των φυσικών πόρων. Αυτές οι επιχειρήσεις προτρέπονται για να επενδύσουν στο εξωτερικό για να αποκτήσουν τους ιδιαίτερους και συγκεκριμένους πόρους με χαμηλότερο πραγματικό κόστος από θα μπορούσε να ληφθεί στην εγχώρια χώρα τους (εάν, πράγματι, λαμβάνονται σε όλοι).
2. Αναζητητές αγοράσ. Αυτές είναι επιχειρήσεις που επενδύουν σε μια συγκεκριμένη χώρα ή μια περιοχή για να παρέχουν τα αγαθά ή τις υπηρεσίες στις αγορές στα αυτά τα ή στις παρακείμενες χώρες.
3. Αναζητητές αποδοτικότητασ. Το κίνητρο της αποδοτικότητας που επιδιώκει το FDI είναι να οργανωθεί ορθολογικά η δομή του καθιερωμένου πόρου που βασίζεται ή της επένδυσης αγορά-επιδίωξης κατά τέτοιο τρόπο ώστε η επενδύοντας επιχείρηση μπορεί να κερδίσει από την κοινή διακυβέρνηση των γεωγραφικά διασκορπισμένων δραστηριοτήτων.
4. Στρατηγικοί αναζητητές προτερημάτων ή ικανότητασ. Αυτό το MNE συμμετέχει στο FDI, συνήθως με την απόκτηση των προτερημάτων των ξένων εταιριών, για να προωθήσει τους μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους τους - ειδικά αυτή της στήριξης ή της προώθησης της διεθνούς ανταγωνιστικότητάς τους.

Υπάρχουν άλλοι λόγοι για τη δραστηριότητα MNE που δεν αρμόζουν εύκολα στις τέσσερις κατηγορίες που περιγράφηκαν ακριβώς:

• Επένδυση διαφυγών. Κάποιο FDI γίνεται στην περιοριστική νομοθεσία διαφυγών ή τις μακρο-οργανωτικές πολιτικές από τις εγχώριες κυβερνήσεις.
• Επένδυση υποστήριξησ. Ο σκοπός αυτών των επενδύσεων είναι να υποστηριχθούν οι δραστηριότητες εάν το υπόλοιπο της επιχείρησης της οποίας είναι μέρος.
• Παθητική επένδυση. Οι περισσότερες άμεσες επενδύσεις ποικίλλουν στο βαθμό ενεργού διαχείρισης που ακολουθείται από τους ιδιοκτήτες τους, που κυμαίνονται από "πλήρη" ως "ανύπαρκτο". Υπάρχει κάποια πρόταση που το παθητικό στοιχείο στις ξένες διαδικασίες από MNEs μπορεί. Εκείνοι που στρέφουν στο παθητικό τέλος του φάσματος είναι δύο ειδών. Το πρώτο είδος παθητικής επένδυσης είναι εκείνοι των μεγάλων θεσμικών συγκροτημάτων επιχειρήσεων που ειδικεύονται στην αγορά και την πώληση των επιχειρήσεων. Τα δεύτερα είδη παθητικής επένδυσης είναι αυτά που γίνονται από τις μικρές εταιρίες και τους μεμονωμένους επενδυτές στην ακίνητη περιουσία. Αν και ταξινομημένοι όπως άμεσος, αυτοί αγοράζουν έχει περισσότερο τις ιδιότητες της διαχείρισης χαρτοφυλακίων. Το πρόβλημα το τμήμα παθητικής φωνής ή χαρτοφυλακίων μιας άμεσης επένδυσης δεν είναι μοναδικό στο FDI.