Αποδοτικότητα επίτευξης

Ο τομέας της στρατηγικής διαχείρισης εξουσιάζεται αυτήν την περίοδο από την προοπτική αποδοτικότητας. Η γενική αποδοτικότητα της εταιρίας μπορεί να οριστεί ως η αναλογία της αξίας των αποτελεσμάτων της στις δαπάνες όλων των εισαγωγών της. Είναι με τη μεγιστοποίηση αυτής της αναλογίας ότι η εταιρία λαμβάνει τους πόρους πλεονάσματος που απαιτούνται για να εξασφαλίσουν το μέλλον της.

Οι γενικές στρατηγικές του αχθοφόρου (1980), οι διαφορετικές εκδόσεις του προτύπου χαρτοφυλακίων, καθώς επίσης και τα γενικά στρατηγικά διοικητικά πλαίσια όπως εκείνοι που προτείνονται από Hofer και Schendel (1978) και Hax και Majluf (1984) είναι όλες βασισμένες στην ελλοχεύουσα έννοια τα μισθώματα αποδοτικότητας των διαφορετικών πόρων διαθέσιμων στην εταιρία.

Στον τομέα της σφαιρικής στρατηγικής αυτή η προοπτική αποδοτικότητας έχει απεικονιστεί στη διαδεδομένη χρήση του πλαισίου ολοκλήρωση-ανταπόκρισης. Αυτό το πλαίσιο που προτείνεται αρχικά από Prahalad (1975) και στη συνέχεια αναπτυγμένος και που εφαρμόζεται από διάφορους συντάκτες συμπεριλαμβανομένου Doz, bartlett και Prahalad (1981) και του αχθοφόρου (1984).

Το πλαίσιο είναι ένας εννοιολογικός φακός για την απεικόνιση των πλεονεκτημάτων δαπανών της σφαιρικής ολοκλήρωσης ορισμένων στόχων έναντι των οφελών διαφοροποίησης στις εθνικές διαφορές στις προτιμήσεις, τις δομές βιομηχανίας, τα συστήματα διανομής, και τους κυβερνητικούς κανονισμούς.

Το ίδιο πλαίσιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καταλάβει τις διαφορές στα οφέλη της ολοκλήρωσης και της ανταπόκρισης στο συνολικό επίπεδο βιομηχανιών, στο επίπεδο μεμονωμένων επιχειρήσεων μέσα σε μια βιομηχανία, ή ακόμα και στο επίπεδο διαφορετικών λειτουργιών μέσα σε μια επιχείρηση.